Schermafbeelding 2016-06-02 om 12.44.56


“Het liefst wil ik schreeuwen. Tegen al die meisjes achter de ramen. Ze lachen en zwaaien en doen alsof ze het perfecte leven hebben. Alsof ze geld hebben voor mooie tassen en zelf bepalen wat ze met hun leven willen doen. Ze leven in een leugen. Maar ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik sta namelijk zelf ook achter het raam.”

“Je voelt je vies door de seks. Bijna elk meisje achter de ramen heeft een vriendje die haar behandelt als vuilnis. Maar in jouw kamer ben je de koningin. Het raam is jouw koninkrijk. Je hebt vrouwen die zo verliefd zijn op hun vriendje dat ze blind worden. Dan zien ze alles door een roze bril. Als ze dat vriendje kwijtraken, raken ze in paniek. Zo werkt het ook in de prostitutie. Dat is de verslaving. Iedereen kan alles van je afpakken. Je geld, je vriendje, je huis of je vrienden. Maar dit gevoel pakt niemand af. Jij bent de baas. Maar dat is alleen het gevoel. In werkelijkheid ben je namelijk niets meer dan een slaaf. We worden misbruikt door onze vriend en hebben vaak een slechte geschiedenis. Veel meisjes zijn vroeger seksueel misbruikt.” 

“Zelf ben ik geboren in Roemenië en kom ik uit een gezin zonder geld. Ik moest voor mezelf zorgen. In Roemenië is het daarnaast niet gebruikelijk dat meisjes studeren. Bovendien hadden mijn ouders daar ook geen geld voor. Daarom ben ik zelf geld gaan verdienen. In 2008 kwam ik in Nederland en begon ik met werken op de Wallen in Amsterdam. Bijna alle vrouwen die in Nederland in de prostitutie werken, willen naar de Wallen. Het zijn net schaapjes. Iedereen denkt dat hier veel werk is, dus iedereen komt hier. Ik wil graag stoppen, maar door de regelgeving in Nederland is dat erg moeilijk. Ik spreek Spaans, Roemeens en Engels maar word hier nergens aangenomen. Eigenlijk mag ik van Nederland alleen maar werken in de prostitutie. De overheid roept zo vaak dat ze willen helpen. Ze steken je een hand toe, en met de andere duwen ze je weer terug. Politici schreeuwen dat ze onze situatie willen verbeteren en komen ondertussen met zinloze regels en wetten die alles voor ons alleen maar moeilijker maakt. Zo krijgen we bijvoorbeeld gratis schone handdoeken, maar condooms moeten we nog steeds zelf betalen. Ze sluiten ramen, waardoor de huurprijs van andere ramen omhoog gaan. Ze laten vrouwen uit allerlei landen werken die veel minder geld voor hun diensten vragen waardoor de prijzen dalen. Daarnaast kan ik mijn werkervaring niet op mijn cv zetten en kan ik geen huis kopen of huren. Ik mag niet eens een bankrekening openen. Ik geef de overheid in Roemenië de schuld. Als de situatie daar niet zo slecht zou zijn geweest, was ik nooit naar Nederland gekomen. Inmiddels probeer ik minder dagen te werken en wil ik uiteindelijk stoppen. Ik heb een hulporganisatie ingeschakeld die me helpt met het zoeken van een eigen huisje. Daarnaast leer ik Nederlands en ben ik weer begonnen met school.”

“Ik ben voor een man naar Nederland gekomen, hij was mijn high school sweetheart en kwam uit hetzelfde dorp in Roemenië. Uiteindelijk heb ik het uitgemaakt. Ik vermoed dat hij me heeft gebruikt, maar daar denk ik liever niet aan. Ik denk liever dat het gewoon niet de ware was. Als ik eraan denk dat hij me misschien heeft gebruikt voor mijn geld, doe ik mezelf alleen maar pijn. Ik heb mijn tas gepakt en ben weggegaan. Die twee jaar daarna zijn een waas. Ik werkte alleen. Ik was een robot. Ik schaamde me voor mijn baan en verbrak al mijn contacten. Nog steeds kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om mijn moeder te vertellen over mijn beroep. Tijdens mijn werk blok ik mezelf en probeer ik zoveel mogelijk aan mijn familie en leuke dingen te denken. Soms weet ik niet eens meer hoe de man tussen mijn benen eruitziet. Ik hoef mijn ogen dan niet meer dicht te doen, ik zie toch al niets meer. Ik geef de mannen niet de schuld. Zij zijn ook mensen met verslavingen.”

‘Werken in de prostitutie is verslavender dan cocaïne. Het geeft je het gevoel dat je een prinses bent, dat je de baas bent. Je voelt je mooi en vrouwelijk. Je leeft in een bubbel.’

“Het ergste is dat ik altijd een prostituee zal blijven. Ik zat een keer in een restaurant en de eigenaar herkende me. Ik kon hem toen wel met een stoel in zijn gezicht slaan. Als klanten me op straat herkennen, roepen ze nare opmerkingen of kijken ze vies. Als ik achter het raam sta in mijn ondergoed zeggen ze ‘hey mooie dame!’, maar als ik in mijn kleren over straat loop ben ik ineens de vieze hoer. Daarom werkt de prostitutie ook zo verslavend. Je bent liever de mooie dame tijdens je werk, dan de vieze hoer in je vrije tijd. Als je jong bent denk je nog dat dit werk geen effect op je heeft. Dat je maar voor een jaartje aan de slag gaat en daarna met de toekomst begint. Je denkt dat je persoonlijkheid niet veranderd of dat je geen trauma’s krijgt. Totdat die bubbel knapt. Dat kan door alles komen. Ik ben inmiddels 36 en bij mij kwam dat besef ineens. Ik begon me af te vragen waar ik nou precies mee bezig was. Waarom ik hier nu nog steeds sta. Mijn persoonlijkheid is veranderd, mijn denkbeeld is niet meer hetzelfde en ik heb een hele hoop trauma’s.”

‘Het ergste is dat ik altijd een prostituee zal blijven.’

“De prostitutie is een en al schijngeluk. Alle meisjes achter de ramen lachen en zwaaien, maar vanbinnen zijn ze leeg. Ik denk dat we graag liegen over de situatie, dat we graag tegen iedereen zeggen dat het goed met ons gaat. We zeggen dat we veel verdienen en een vriendje hebben die van ons houdt. Ik hoop dat al die meisjes op een dag het licht zien. Als ik eindelijk kan stoppen, wil ik nooit meer terug. Nooit meer die nepliefde en dat schijngeluk. Ik wil nooit meer in die leugen leven, ook al is het alles wat ik op dat moment heb.”

Lees hier wat jij kunt doen.

*De vrouw op de foto is niet de vrouw uit het artikel. Fotograaf: Thomas S.